چقدر قشنگ که ۱۳ سال اینجا از حرفهام ،دردها،ادم هایی که روزی انگار همیشه بودناما الان دیگه گذشتن و رفتن و پذیرفته شده برامکه هی چیز همیشگی نیست و احساساتم نوشتم و لذت بردم از این گوشه دنج.اون موقع ها ۱۸ سالم بود و پر از حس زندگی و امید و عشقالان ۳۰ سال باز هم پر از حس زندگی و امید و عشق اما در کنارشبودن ادمهای که برام دوست داشتنی اند و حس آرامش که زیباترینهو دردهایی که بودنشون برام بهتر از نبودنشون بوده

دوست دارم ساعت ها بشینم حرف بزنم

حرف بزنم برای یک گوش شنوا

از دردهایم

از سختی ها

از خنده ها

از شیطینت هایم

از همه ی هستی ام

اما باز هم هم صحبتم اینجاس

دلم کمی شادی میخواهد

کمی خنده واقعی

کمی حس ارامش

میشود که بشود ، مگر نه خدا؟